Afscheid van een geweldige voorzitter van onze Dahlia en Moestuin vereniging en zoals je zelf zegt: “Ik heb die 13 jaar als voorzitter met plezier gedaan, al waren het eigenlijk twee jaar te lang”. Ben Winters heeft bij de Algemene Leden Vergadering een mooie toespraak laten horen ter gelegenheid van het afscheid van Max de Veer als voorzitter en een gedeelte daarvan is hier te lezen.

Bij zo’n gelegenheid als deze past het om terug te kijken naar de periode die begint toen jij lid met een dahliatuintje werd. Dat was niet jouw initiatief, maar je werd gevraagd als mede-tuinier door je buurman. Ik heb het niet precies kunnen terug vinden, maar ik denk dat dat aan het eind van de jaren nul was en ongeveer samen viel met je pensionering bij ingenieursbureau Haskoning hier in Amersfoort. Als er al sprake was van een zwart gat na je pensionering, had je in ieder geval de dahlia’s om dat gat (niet letterlijk) te vullen. Ik denk echter dat daarvoor de dahlia’s op zich niet nodig waren. Je had genoeg om handen en daar kwam de zorg om en de zorg voor Loes bij, tot haar toch plotselinge overlijden in januari 2021.

Inmiddels heeft je buurman er op een gegeven moment de brui aangegeven en sindsdien staat tuintje 31 op jouw naam.  Na een mooie carrière bij Haskoning, die je ook met je gezin in meerdere buitenlanden bracht, maakte je een bliksemcarrière bij onze dahliaclub. Ik weet niet of ik het helemaal goed heb, maar je pad was ongeveer 2010 – lid; 2011 – tuincommissie;  2012 – secretaris; 2013 – interim voorzitter en 2014 – voorzitter.  Met recht een bliksemcarrière, al overkwam je het voorzitterschap. DVL had na veel zoeken een voorzitter buiten de vereniging gevonden, maar die vertrouwde Max toe dat hij niets met bloemen had en hij was al snel weer vertrokken.

Sinds jij bij de vereniging bent zijn er veel dingen gebeurd waarbij je direct of indirect en in meer of mindere mate betrokken bent geweest. Zonder volledig te willen zijn noem ik, in willekeurige volgorde,

• het clubhuis (waarbij Max steeds de kanttekening plaats dat het een bijgebouw is, het witte schuurtje is het hoofdgebouw);
• het hek langs het Sabapad;
• elektriciteitsaansluiting (eerst via de naastgelegen school en later rechtstreeks op het openbare stroomnet;
• de gevolgen van de bouw van het Wooncollege met en de strijd over de erfafscheiding;
• verplaatsen van het grote tegelplein;
• het invoeren van de schouwrondjes door het bestuur;
• de door de gemeente aangelegde waterbunker voor DVL.

Naar aanleiding van dat laatste wil ik toch ook de goede contacten memoreren die Max heeft opgebouwd met de gemeente. Dat gaat zover dat de gemeente Max  onlangs heeft gevraagd te helpen hun archief op niveau te brengen.

Overigens ging het in de jaren vanaf 2010 niet altijd zo goed met de vereniging. Op een gegeven moment waren er meer dan 20 lege dahaliatuintjes op het complex. Het zou mij niet verbazen dat Max, zoals wel eens gebeurde een steen in de vijver gooide met de voorzichtige suggestie om te onderzoeken of een deel van de tuinen wellicht kon worden uitgegeven als moestuintjes. Het schijnt wel wat voeten in de aarde te hebben gehad, maar er kwam een proef om met moestuintjes te starten en na 3  jaar werd besloten DVL officieel een vereniging met dahlia- en moestuintjes te maken en de statuten aan te passen.

En dan bij het scheiden van markt wordt onder zijn voorzitterschap een strenger onderhoudsbeleid ingevoerd. Althans de ALV heeft daar zojuist toe besloten en nu moet het bestuur zonder Max dat nieuwe beleid handen en voeten gaan geven. We zullen het zien.

In de afgelopen weken heb ik een aantal mensen gevraagd naar hun herinneringen aan jou Max. Een paar quotes:

• Op de tuin liep een heer met een hoed!
• Mensen laten we het centraal houden met een klap van de voorzittershamer op tafel.
• De vergaderingen bij Max en Loes thuis met een na-borrel!
• Op de Open dag was Max overal: “ik houd de handen vrij”!
• DVL is een afspiegeling van de maatschappij en ook wij kennen vreemde vogels.
• We zijn maar een dahliavereniging.

Zoals beloofd kom ik terug op het presentje. Je hebt een grote tuin en we hebben begrepen dat je graag naar Gardners World kijkt. Ik ken het niet, maar het zal wel iets met tuinen te maken hebben. Daarom hebben we iets gezocht in die sfeer: een bon om te besteden bij Vaarderhoogt in Soest. Dat vonden we echter nog een beetje karig en niet voorzitter-waardig. Iemand stelde voor je, gezien je dahlia-kennis “adviserend expert” te maken, maar die functie kennen onze statuten en huishoudelijk reglement niet. Overigens ook zonder die titel ben je ongetwijfeld bereid ons allemaal en altijd met raad en daar ter zijde te staan. Daar is geen officiële functie voor nodig.

Wat jij ook niet weet is dat, nadat jij de uitnodiging voor deze ALV verstuurde, Ingrid en ik buiten jou om de leden hebben gemaild om een punt aan deze agenda toe te voegen. Onze vereniging kent gewone leden, leden zonder tuin en ereleden Het is dan ook met groot genoegen dat ik de ALV voorstel Max de Veer te benoemen tot erelid van onze vereniging. Ik vraag iedereen hiermee met groot applaus in te stemmen.

Het is voor ons grote eer dat jij nu benoemd bent als erelid. En je kunt het niet weigeren. Volgens onze ledenadministratie hebben wij nu 3 ereleden, dus een select gezelschap.

Uiteraard hebben we goed gekeken of we handelen in overeenstemming met de statuten en het huishoudelijk reglement. Dat is het geval. Als penningmeester moet ik wel mijn verlies nemen, want volgens het huishoudelijk reglement  zijn ereleden vrijgesteld van het betalen van contributie! Maar gezien onze financiële positie zullen we dat kunnen dragen.

Max, het ga je goed en we zullen jou hoop ik nog vaak en veel jaren ontmoeten.